Mijn naam is...

Mijn naam is Jacqueline Houterman. 

Ik ben echtgenote, moeder van twee dochters en oma van twee prachtige kleinkinderen.
Ik geniet van een mooie wandeling, tijd met mijn kleinkinderen, yoga, muziek, concertbezoeken en een goed glas wijn.
Mijn werkzame leven begon ik als ziekenverzorgende.
Ruim 33 jaar werkte ik in verschillende vormen van zorg, totdat ik merkte: dit past mij niet meer.
Het werk begon steeds zwaarder te voelen.

Wanneer zorgen voor mij een zorg werd

De gedachte "als ik het niet doe, wie doet het dan?" speelde lange tijd een grote rol in mijn leven. Als oudste dochter in een twee oudergezin met een zus en een broer voelde ik al jong verantwoordelijkheid. Die loyaliteit bleef. Vooral in de jaren waarin ik zorgde voor mijn zieke moeder. Ik deed wat nodig was, regelde alles. Dit ging vooral op de automatische piloot. Tot aan haar overlijden in 2018 stond zorgen centraal in mijn leven. Daarna voelde ik: nu ben ik klaar met zorgen en heb ik mijn baan in de zorg opgezegd. Niet uit onwil, maar omdat het te zwaar was geworden.

Wat mijn leven veranderde

Na een aantal ingrijpende life-events ging ik op zoek naar antwoorden.
Wie ben ik nu? Waarom deed ik wat ik deed? En wat heeft het mij gekost en gebracht?
Via verschillende coachtrajecten, opleidingen en trainingen van onder andere psychosociaal therapeut, systemisch werk en rouw- en verliesbegeleiding vond ik mijn weg.
Ik leerde om mijn grenzen te herkennen en opnieuw mijn plek in te nemen als dochter en als zus. Ik stond stil bij wat ik had verloren, rouwde om wat er niet was geweest doordat ik vroeg volwassen moest worden en vond van daaruit meer rust en balans in mijzelf.

Waarom ik nu doe wat ik doe

Door mijn jarenlange ervaring in de zorg weet ik hoe zwaar het kan zijn om voor een ouder te zorgen. Vooral voor dochters die vaak vanzelf die rol op zich nemen.
Met mijn kennis en ervaring begeleid ik nu andere zorgende dochters.
Ik help hen om grenzen te stellen zonder schuldgevoel, leren vertrouwen en de controle los te laten om uiteindelijk hun plek als dochter weer in te nemen.
In verbinding te blijven met zichzelf én de ander.

Herken jij jezelf hierin?

Weet dan: je staat er niet alleen voor.

Voel je je aangesproken door mijn verhaal? Dan hoop ik je te mogen ontmoeten.